Protestants Kerkblad Delft - 08 2020

Wijknieuws van wijkgemeente Vierhoven van 25 april 

Digitaal luisteren met drie gemeenten
Vanaf 19 april organiseren we op zondag met de drie wijkgemeenten Vierhoven, Hof van Delft en Immanuel één gezamenlijke dienst die u via internet of kerkwebradio kunt volgen. Zo hopen we ons als gemeenteleden met elkaar verbonden te voelen in deze tijd met coronamaatregelen, en verminderen we het aantal contacten voor de predikanten. Op 26 april zal Ds. Knibbe voorgaan vanuit de Wijkgemeente Immanuël en 3 mei gaat ds. Der Nederlanden voor vanuit de Hofkerk. Op de website vierhoven-delft.nl vindt u de liturgie en een link naar de juiste dienst. Luistert u rechtstreeks via www.kerkomroep.nl? Zoek dan naar de kerk waar de dienst wordt gehouden. Luisteraars van de kerkwebradio kunnen op normale wijze luisteren, u wordt automatisch doorgeschakeld naar de juiste viering.
Namens de drie kerkenraden,
Inge van de Water, Anneke Helder en Gabrielle Uitbeijerse

Zondag 26 april
Op de tweede zondag na Pasen is ook de tweede gezamenlijke dienst van de drie wijkgemeenten Hof van Delft, Vierhoven en Immanuel. We bundelen onze krachten. Het rooster van Exodus is bij hoofdstuk 16:28 tot en met hoofdstuk 17:7 aangekomen, het rooster van de Evangelisch-Lutherse Kerk kiest op deze zondag Johannes 10:11-16 uit. Volgens afspraak volgen wij beide roosters. 
De goede herder die zijn leven geeft voor de schapen zien we al gesymboliseerd in Mozes die met gevaar voor eigen leven het volk Israël in de woestijn leidt. En ook Israël loopt gevaar als het water op dreigt te raken. Water en brood zijn noodzakelijke voedingsmiddelen in de woestijn. Het brood is door het manna gewaarborgd, het water komt uit de rots, bij de Horeb. Het onzekere leven in de woestijn wordt door de goede herder dragelijk. 
We proberen deze teksten vandaag te verstaan. Het is een al te makkelijk verband om de oproep, met sabbat te blijven waar hij is (Exodus 16:27), te verbinden met deze tijd. Maar er zijn vast andere verbanden te vinden, die ons vandaag kunnen helpen.

In Memoriam Aafje Vermaas–Visser
13 maart 1930 – 30 maart 2020
Aafje Vermaas – Visser was zorgzaam, was dat van jongs af aan geweest voor haar zus Sija, haar jongste zus. In haar eigen gezin vertaalde zij dat tot een betrokkenheid die alles probeerde te regelen. Hoe moet het met de boodschappen, wie drinkt wat, wie houdt van welk eten, bij voorkeur niets liet zij aan het toeval open. Daarbij speelde het geloof een belangrijke rol, haar trouwtekst was voor haar geen stoffige formaliteit. 
In haar gezin werden vijf kinderen geboren. Elk met hun eigen band met hun moeder. Zij was een krachtige vrouw, met een indrukwekkend karakter en een grote drive. 
Zij hield van uitdagingen. Vroeger wilde zij wel breien, maar dan niet een recht een averecht, maar met een mooi patroon. Die uitdaging pakte zij later op toen zij op de moedermavo weer ging leren. Zij was nieuwsgierig en zij had interesse in mensen. Hoe is het met jou, hoe met haar huis, zijn pensioen?
Als ik bij haar kwam, in de flat aan de Griegstraat en later in de Varenhof in Rotterdam, dan trof ik iemand die maar wilde praten. Overal over. De politiek, de kerk, mensen van vroeger en nu, haar ouders, haar eigen gezin, ze was niet gauw klaar. Ik mocht haar om haar overgave, haar betrokkenheid op mensen en ontwikkelingen, op haar geloof, waar ze over nadacht – Ze had vroeger zich door Tom Naastepad laten leren - en twijfelde en toch weer verderging. 
Over haar huwelijk met haar man zei ze herhaaldelijk dat het goed was geweest. Aafje was is getrouwd met een tekst, ik bedoel zij is getrouwd in een dienst waar deze tekst gelezen werd, maar in zekere zin is zij er ook mee getrouwd. Ik zou die tekst (Deuteronomium 33:27a zo willen weergeven: de God van het begin is een woonplaats aan het maken. Het begin van uw leven, van haar leven, van het gezin, van de wereld. Die God. Dus een machtig en ver iemand, maakt een woonplaats voor u. Alle liefde voor en geschiedenis met haar, God wil dat huisvesten. Zodat u verder kunt met uw verdriet en met uw gemis. God biedt dat een woning. Beneden zijn armen voor altijd. Beneden is als je valt. Als je depressief bent. Of verdrietig. Beneden zijn die armen, denk nooit dat je maar blijft vallen. Die armen vangen je op. 
Ds. David Knibbe

In memoriam Cornelis van den Bos
Op 1 april overleed Cornelis van den Bos. Cees woonde in de Hoornse Zoom, het Gezinsvervangend tehuis aan de Oliemolen. Hij werd 89 jaar. Cees was een bijzondere man. Hij kon razend goed tekenen, minutieus. Hij had van jongs af aan interesse in cijfers en algebra was zijn hobby. Als de familie vroeger bij hem op de koffie kwam kregen ze pas iets ingeschonken als hij eerst een som met hen had gemaakt. Zijn grote liefde was de natuur. Zijn kamer stond vol boeken over bloemen en bomen, over vogels en viervoeters én over dinosaurussen. Die laatste hadden zijn bijzondere interesse, die fascineerden hem. Daar kon je boeiende gesprekken met hem over hebben. Wandelde je met hem door de dierentuin dan wist hij over elk dier iets te vertellen. Voorop de rouwkaart stond een Amerikaanse arend. Een majestueuze vogel. In de rouwkaart de tekst van psalm 84: ‘Zelfs de mus vindt een huis en de zwaluw een nest waarin ze haar jongen neerlegt, bij uw altaren, HEER van de hemelse machten, mijn koning en mijn God.’ 
Cees was van huis uit christelijk opgevoed. Zijn ouders overleden op jonge leeftijd en zijn naaste familie emigreerde naar de overkant van de oceaan. Het geloof bleef, was één van Cees’ ijkpunten.
Was iemand christelijk, dan was het goed. Op de Hoornse Zoom was hij de nestor. Hij kreeg het respect dat hij verdiende, deze kleine man, met zijn kleine pretoogjes die glommen vanachter zijn brilletje. Hij was geliefd bij de medebewoners en de mensen die er werken. Eén van hen sprak uitvoerig over Cees tijdens de rouwdienst gehouden op 6 april in de aula van begraafplaats Iepenhof.
Ook nu was er een klein gezelschap vanwege de corona-crisis. Ze sprak over Cees’ lach, zijn ondeugd en zijn aarzeling om met de lift te gaan. Veel kostbare herinneringen aan dit mensenkind. We gedenken hem en bidden dat zijn nagedachtenis ieder die hem gekend heeft tot zegen zal zijn.
Ds. Marco Visser

Ontmoeting Kerk en Buurt
De inloopochtend op donderdag 7 mei gaat niet door. Voor informatie kunt u contact opnemen met Jasper van der Kooij (T: 015-261 1757, E: jasper@vdkooij.org of Henny Melis (T: 015- 261 8796, E: h.melis@kpnmail.nl))

Inleverdatum kopij
Uw bijdragen voor het volgende nummer kunt u voor dinsdag 28 april mailen naar wijkredactie.vierhoven@gmail.com.


Zondag 3 mei
Als het kwaad toeslaat
Bijbellezing: Exodus 17:8-16; Johannes 10: 1-10
Op 4 mei herdenken wij de slachtoffers die in oorlogen gevallen zijn, en op 5 mei vieren wij dat wij in vrijheid mogen leven. Wij koppelen dit vooral aan de Tweede Wereldoorlog, toen het kwaad een gezicht kreeg in Hitler, door wie miljoenen slachtoffers zijn gevallen en onvoorstelbaar veel leed is veroorzaakt. Hitler wordt wel vergeleken met Amalek, die wij in Exodus 17 tegenkomen; hij valt de Israëlieten in de woestijn van achteren aan, op de meest kwetsbare plek. De Israëlieten kunnen de strijd maar op een manier winnen. Zolang Mozes zijn armen omhoog houdt, winnen zij. Laat hij ze zakken, dan verliezen ze. Zolang Mozes volhoudt, zolang de Israëlieten hun blik richten op God, is er bevrijding en toekomst in het land van belofte. In iedere generatie is er een Amalek, zo eindigt de lezing in Exodus. In iedere generatie krijgt het kwaad een gezicht. Steeds moet het overwonnen worden. Als wij ons richten op God, die opkomt voor de weerlozen en kwetsbaren, en als wij ons aan zijn kant scharen en volharden in Zijn strijd voor menselijkheid en respect en barmhartigheid, dan lukt dat. Steeds opnieuw. Maar het is wel een kwestie van volhouden.
Ds. Caroline der Nederlanden

Steun bazaar Vierhovenkerk voor tandzorgproject in Esteli
De Vierhovenkerk en de Franciscus en Clarakerk steunen al vele jaren op verschillende manieren projecten in de zusterstad Esteli in Nicaragua. De Franciscus en Clarakerk doet dat met maandelijkse broodmaaltijden, de Vierhovenkerk met een gedeelte van de opbrengst van de bazaar. Afgelopen jaar was dat een tandzorgproject. Mensen uit achterstandswijken krijgen een behandeling en voorlichting in een ruimte van een parochiecentrum. Een tandarts en assistente werken hier parttime, vrijwillig. Kinderen worden gratis geholpen en volwassenen betalen een kleine vergoeding. Beide kerken houden elkaar op de hoogte van de activiteiten voor Esteli en trekken gezamenlijk op om projecten te steunen. Komend jaar wordt Iniciativa Colibri, een kindertheatergroep ondersteund. De theatergroep begint met een verhaal, de kinderen bespreken dit en maken er hun eigen verhaal van, in theatervorm. Het eindresultaat presenteren ze tijdens de decemberfeesten in Estelí.
De ZWO-commissie

In Memoriam Gijsbertje Anthonia den Hertog–van der Linden
18 augustus 1925 – 29 maart 2020
Bertje van der Linden is als jong meisje vanuit Overschie naar Delft gekomen. Zij groeide op in een gezin als derde van vier kinderen.
Na een verloving van zeven jaar (door de oorlog) trouwde zij met Dick den Hertog.
Zij kregen drie dochters. Zij is altijd actief geweest in allerlei verenigingen en later ook als diaken in de kerk. Bertje kwam al jong alleen te staan en dat was een hele zware tijd, maar ze was een doorzetter en kon het leven stukje bij beetje weer oppakken. Zij had veel vriendinnen en voerde dan graag goede gesprekken. Met haar vriendinnen heeft ze veel gereisd. Ze accepteerde dat zij met het ouder worden steeds minder kon en hulpmiddelen nodig had, maar vooral moeilijk was het verlies van haar vriendinnen en familie. Uiteindelijk had ze niemand meer van haar generatie om zich heen. Vooruit kijken en niet alsmaar terug naar wat was geweest, was haar devies. Ze was geen klager en een doorzetter.
Iedereen die haar kende, wist wie ze was: ze deed zich niet anders voor en ze zei wat ze dacht. Dat heeft wel twee kanten, soms kwam het hard aan en was dat niet altijd makkelijk, maar je wist wel wat je aan haar had.
Ze was nuchter en realistisch tot op het laatst, toen ze er bewust voor koos om niet naar het ziekenhuis te gaan, maar thuis te blijven terwijl dat inhield dat ze dan snel zou overlijden. Een heel dapper en gelovig besluit.
Ik denk dat zij die roeping heeft begrepen op de manier zoals zij geleefd heeft. Zij was geen heilige – in de Bijbel komen die niet voor – maar zij was wel een heilige die geroepen door het licht van Christus met vallen en opstaan dat licht geeft. Ze was een doorzetter, geen klager, zij keek niet achterom zoals de vrouw van Lot maar vooruit. Na het overlijden van haar man –op een ongekende wijze ingrijpend in je leven – en met het ouder worden. Je leven wordt beperkt, je huis wordt allengs ook steeds kleiner. Ook de laatste dagen keek zij vooruit, niet nog proberen het leven wat langer te maken, maar ze zocht het Licht.
Bertje is daarna binnen 24 uur overleden.
Ds. David Knibbe

Levensreis: ‘U Here Jezus roep ik aan’ 
In het liedboek staan acht rubrieken. Eén van deze is ‘Leven’. Deze rubriek is onderverdeeld in zes delen. Het derde deel heet ‘Levensreis’. Het begint met Lied 796 ‘U Here Jezus roep ik aan’ en eindigt met lied 861 ‘Hoe kan ik verder leven.’ Deze 66 liederen zijn zeer divers. Lied 797 ‘Ach hoe vluchtig, ach hoe nietig is der mensen leven!’ verschilt zeer van lied 802 ‘Door de wereld gaat een woord’. De liederen ademen elk hun eigen tijd en intentie. 
Lied 796 is van Johan Agricola en vertaald door Jan Willem Schulte Nordholt. De melodie stemt tot rust en overgave. In het origineel van Agricola stond de bede om ‘geloof, hoop en liefde’ centraal. Het lied is wat gedateerd. Een woord als ‘versagen’, de moed verliezen, gebruiken we amper meer. Maar de oude teksten zijn net als de oude verhalen uit de bijbel altijd actueel. ‘God als U mij bij staat dan zal ik de moed niet verliezen.’ De dichter uit zijn diepe relatie met God ‘Uw woord is mij in het hart geschreven.’ Ik vind dat een mooi beeld. Dat ‘hart’ keert meteen terug in vers 2. Daar een oude wending, ‘van harte zeer’. ‘Zeer’ in de betekenis van ‘in hoge mate.’ Hier dat kerngebod van ons Christelijk geloof dat ons telkens wordt voorgehouden: je vijand liefhebben – omdat jij zelf, ‘vijand van Christus’, vergeven bent. Zo heeft God ons ‘gered van het sterven (de slotregel).’ Wij zijn reeds gestorven en begraven met Hem, onze Opgestane Heer. Daarom kunnen we zingen ‘Aan zijn hand gaan wij het leven in’. Hoe de tijden ook zijn, onze levensreis gaat onverminderd voort.
Ds. Marco Visser

Amnesty brieven per e-mail
We schrijven in de maand april voor drie gevangenen.
Patrick Zaki George, opgesloten in Al-Mansoura, Egypte, vanwege zijn mensenrechtenwerk.
Narges Mohammadi in Iran. Wegens deelname aan een sit-in zit zij in de Zajan-gevangenis, zonder enig contact met haar naasten.
Ilham Tohti, Oeigoer en professor in de economie. Al sinds 2014 zit hij opgesloten vanwege het uiten van zijn mening.
Wij vragen u om aandacht voor hun zaak, in gebed of gedachten. Als u de brieven wil versturen kunt u ons een e-mail sturen. In een retourmail krijgt u de brieven als bijlage toegezonden. De portokosten bedragen 1,45. Verzending kan nog tot 30 april.
Anneke Schipper en Evert van Bokhorst (evert.vanbokhorst@gmail.com)

Bereikbaar en beschikbaar
Voor pastorale en diaconale vragen (b.v. boodschappen) bel of mail uw wijkpredikanten:
D. Knibbe, 2852099, david.m.knibbe@gmail.com en M. Visser 2577147, mvisserabc@gmail.com. 
Ds. Knibbe is van 27 april tot 5 mei met vakantie.